Tarihin, günün, saatin ne olduğundan pek haberim yok. Ailemden ayrılışımın üzerinden ne kadar zaman geçti, bilmiyorum. Zaten bunlar çok da önemli değil. Üzerimde eski, sararmış bir kıyafet var. Elimde süngülü bir tüfek… Zamanın ne önemi var ki? Kim beni umursuyor? Sonuçta ben, yüzlerce insanın arasında bir kişiden başka bir şey değilim. Tek farkım, içimdeki düşünceler… Ama onlar da kimse tarafından okunmuyor. Gerçi, burada herkes düşünüyor, her birinin bir derdi var. Kimisi, geldiğimiz günden beri ne kadar yorgun olduğumuzu, nasıl tükenmeye başladığımızı düşünüyor; kimisi ise sevdiklerini… Ama günün sonunda hepimiz aynı çadırda yemek yiyoruz, aynı cephede savaşıyoruz.
Kışladan çıkarken, gri, dumanlı, boğucu havaya hepimiz maruz kalıyoruz. O havada yürürken bir an durup neden burada olduğumuzu düşündüm. Kendime defalarca sordum bu soruyu. Her seferinde kulağımda yankılanan, “Vatan için” “Halkımız için” gibi sözlerle avunuyorum. Ama bunlar, başkalarının söyledikleri… Gerçekten hissettiklerim değil. Bana göre, bu cephedeki herkes insan. Karşı taraftaki düşman da belki bizden farklı ama aynı şekilde emir almış. Kendi içimde, onlara karşı duyduğum nefret yerine, onları da anlayarak birlikte bir mücadele verdiklerini düşünüyorum.
Her seferinde, karşı tarafa ateş ettiğimizde, içimde bir şeyler kırılıyor. Bir insanın hayatını almak, ister düşman, ister dost olsun, yüreği derinden sarsıyor. Hangi taraf olursa olsun, kaybedilen hayatların ağırlığı tüm bedenimi sarıyor. Bazen bu savaş o kadar sert ve acımasız oluyor ki, insanın içindeki çocuk kayboluyor. Ama ben yalnız değilim, burada yaşım ne olursa olsun hepimiz aynı duygularla savaşıyoruz. Hepimizin içsel bir huzura kavuşmak istediği tek teselli, belki de bu acılardan kurtulma umudu…
Zaman geçtikçe, o günlerde yazdığım yazıyı her hatırladığımda, o gencin gözlerinden bir şeyler tekrar canlanıyor. Yüreği ve düşündükleri, bende hep bir iz bırakacak. Çanakkale’nin kahramanları arasında olmak, bu destanın parçası olmak bana çok şey öğretti. Ama o gencin düşüncelerini, bu savaşın içinde kaybolan o saf duyguları unutamayacağım. O zamanları, her yıl bir kez daha hatırlayacağım. Ve her hatırladığımda, o gencin ruhunu taşıyacağım, bu büyük mücadelenin bir parçası olmanın verdiği gururla.