Annem:
Lola uyan!!! Okula geç…
Lola (ben):
Beş dakika daha.
Annem:
Okula geç kalacaksın!!!Unutma bugün ilk ders bahçeye çıkacaksınız.
Lola:
Aaaaa,anne kahvaltı hazır mı?Hemen geliyorum!
Geldim anne, ooooo krep mi var?
Annem:
Evet. O kadar uyuduğun için krep yapmaya vaktim oldu.
Lola:
Hahaha çok komiksin!
Nihayet okula vardım. Hemen annemi öpüp sınıfa girdim. Eşyalarımı bırakıp bahçeye indim. Arkadaşlarıma doğru yürürken bir şeye bastım.
Lola:
Aaaa, imdat! İmdat!
Aşağıya bir kaydırakla indim.
Lola:
Burada bir laboratuvar var.
Bir anda düşünmeye başladım. Ben bir bilim insanı olsam hangi buluşu yapardım?
Lola:
Evet, buldum. Çilefonu icat eder, çiçeklerin aralarında konuşabildiği bir buluş yapardım. Ve hamen bir çift çilefon yaptım, kendime de dinlefon diye bir şey yaptım. Dinlefon, iki çiçeğin konuşmasını dinlemek için vardı. Orada gezerken iki fidan gördüm. İkisinede birer çilefon verdim. Onlardan biri diğerine “Yaşasın, artık konuşabiliyorum!” diye bağırdı ve çok sevindim. Çiçeklere çok yardım etmiş oldum.