Ata bir sabah gözlerini açtığında kendini ormanda buldu. Şaşkınlık içinde etrafına bakındı ve hemen annesine seslendi. Annesi de yanında yeni uyanmıştı.
“Anne, burası neresi? Korkuyorum.” dedi Ata.
Annesi sakin bir sesle, “Merak etme oğlum, ormandayız. Sen hayvanları çok sevmez miydin?” diye sordu.
Ata başını sallayarak “Evet, ama burada hiç hayvan yok.” dedi. Tam o anda omzuna rengârenk bir papağan kondu ve konuşmaya başladı.
“Merhaba Ata! Eğlenceye hazır mısın?”
Ata heyecanla “Evet!” diye bağırdı. O an kuşlar havalanıp onu alarak büyük bir aslanın yanına götürdü. Ata, aslanları çok severdi ama karşısındaki aslan pek de mutlu görünmüyordu.
Ata gülümseyerek “Merhaba Aslan!” dedi.
Aslan kaşlarını çattı ve gururlu bir sesle,”Benim adım Aslan değil! Bana Kral Ata diyeceksin.” dedi.
Ata hemen toparlandı “Tamam, özür dilerim Kral.” dedi.
Aslan “Gel, seni arkadaşlarımla tanıştırayım.” diyerek onu yanına çağırdı. Arkadaşları bir yılan ve bir fareydi.
Ata “Merhaba dostlar!” diyerek elini uzattı.
Yılan şüpheyle “Sen de kimsin?” diye sordu.
Ata gülümseyerek “Ben Ata. Sizinle tanıştığıma çok memnun oldum.” dedi.
Fare ise gülümseyerek “Biz de tanıştığımıza çok sevindik, Atacığım.” diye cevap verdi.
Ormanda harika bir gün geçirdikten sonra kuşlar Ata’yı tekrar alıp evine geri götürdü. Ata bu macerayı asla unutamayacağını biliyordu.