Bir sabah uyandığımda, dünyada herkesin yalnızca tek bir duyguyu daha güçlü hissettiğini fark ettim ve bu duygu tabii ki de empati duygusuydu. Bunu fark etmem ise şöyle başladı: Uyandım, o anda dışarı bir baktım ki neredeyse herkes birbirine, etrafa ve çevreye çok duyarlı ve çok sevecen davranmaya başlamıştı. Yani her zaman karşı komşumuzu dünyanın en aksi kadını zannederdim, ta ki bugüne kadar. Fakat 24 saatte bu kadar şey nasıl değişmişti? Kafam çok karışmıştı. Dünya resmen kurtulmuş, insanlık da kazanmıştı. Haberlere çıktık, savaşlar bitti ve daha fazlası. Nasıl oluyor, bir türlü anlamıyorum. O cahil dünyadan çıkıp sanki birdenbire bambaşka diyarlara gitmiştik. Buna çok mutlu oldum. Savaşlar ve türlü türlü katliamlar sona ermişti. Ben de bunun bir rüya olmasından korkuyordum ama bu bir rüya değildi. En azından cehennemden farksız dünyamızın artık cennete döneceğinden habersiz, kimsenin bundan haberi yoktu. İnşallah bu dünyayı da koruyabiliriz, bu bizim için çok büyük bir şans.