Merhaba, ben Mete Ünler. Okuldan servisle döndüğümde saat altıydı ama hava çok karanlıktı, sanki gece 1 gibiydi. İçimde anlatamadığım bir duygu vardı. Nasıl anlatacağımı bilmiyordum. Sanki anlatırsam her şey bozulacakmış gibi hissediyordum. Aniden üstümdeki sokak lambası patladı ve ortalık zifiri karanlık oldu. Telefonuma baktım, şarjı bitmişti. Çantamdaki el fenerini açtım ama o da söndü. Adım sesleri duydum. Kalbim hızla atıyordu. Korkuyla arkamı döndüm. Meğer komşumuzmuş. Sesini duyunca rahatladım. Eve birlikte yürüdük. Kapıya vardığımda korkum azaldı. O geceyi hiç unutmadım. Bu olay bana cesaretin önemli olduğunu öğretti ve büyüdüğümü hissettirdi. Karanlıktan korksam da artık daha sakinim. Çünkü yardım istemeyi öğrendim. Ve güçlendim.
(Visited 3 times, 1 visits today)