Merhaba, ben çok değişik bir şehirde yaşıyorum. Bu şehirde duygularımız renklerle görülebiliyor. Örneğin karşımızdaki kişi çok mutluysa sadece o kişiyle iletişim kuranlar ve mutlu olan kişi mavi bir renk görüyor. Bu mavi tam belirgin olmuyor. Işık gibi hafif bulanık görünüp kısa süre sonra kayboluyor.
Şehrimizde hangi rengin hangi duyguyu temsil edeceğine halk oy birliğiyle karar veriyor. Şimdi size resmi olarak kabul edilen renkleri ve kendi düşüncelerimi anlatacağım. Mutluluk mavi rengi temsil ediyor. Bence mavi mutluluğa yakışıyor ama sarı ya da yeşil de olabilirdi. Üzgünlük kırmızı rengi temsil ediyor ve bana göre bu seçim oldukça uygun. Korku lila yani açık mor tonuyla gösteriliyor. Bana göre mor en uyumlu renk ama biraz daha koyu bir ton olsaydı daha etkileyici olabilirdi. Heyecan ise sarı renkle ifade ediliyor ve bence bu da oldukça uyumlu.
Şimdi size bu şehirde bir günümü anlatayım. Şehrimizin bazı katı kuralları var. Sabah saat sekiz buçukta uyanıyoruz ve her yerde olduğu gibi okul için hazırlanıyoruz. Burada herkes birbirine kibar davranır. Okula geldiğimizde ilk kırk dakika spor yaparız. Kimin yorulduğu renklerden anlaşılabildiği için yorulanlar öğretmene bir şey söylemeden gidip oturabilir.
Bizim okulumuz ortak okul. Yani bütün şehir tek bir okula gider ve okul tamamen ücretsizdir. Derslerimizi işleriz. Teneffüslerde ise tüm sınıflar birlikte oyun oynar. Günün son dersinde öğretmen o gün işlenen konularla ilgili on soruluk küçük bir sınav yapar. Sonuçları kimseyle paylaşmaz. Böylece kimse birbiriyle kıyaslanmaz.
Akşamları dinlenir ve biraz kitap okuruz. Her ay bütün şehir için ortak bir kitap seçilir. Ayrıca bizim şehrimizde hafta sonu sadece bir gündür. Bazı arkadaşlarıma yetmese de bana yetiyor. Ben şehrimden çok memnunum. Renkler sayesinde insanların duygularını daha iyi anlıyor ve kimseyi yargılamadan yaklaşmayı öğreniyoruz.
Umarım bloğumu beğenmişsinizdir. Sonra görüşürüz.