Duyguların renkleri olsaydı, bence dünya kocaman bir boya kutusuna benzerdi.
Mutluluk parlak sarı olurdu; çünkü güneş gibi içimi ısıtır ve yüzümü gülümsetir. Heyecan turuncu olurdu; içimde kıpır kıpır zıplayan bir balon gibi hissettirdiği için. Üzüntü açık mavi olurdu; yağmurdan sonra camda kalan damlalar gibi sessiz ve yavaş.
Kızgınlık kırmızı olurdu çünkü o an yanaklarım ısınır ve kalbim hızlı hızlı atar. Korku mor olurdu; karanlıkta gördüğüm gölgeler gibi biraz gizemli ve ürkek. Sevgi pembe olurdu, pamuk şeker gibi yumuşacık ve tatlı.
Gurur altın sarısı olurdu çünkü başardığımda içimde parlayan bir madalya varmış gibi hissederim. Utangaçlık pastel lila olurdu, yüzüm kızardığında saklanmak isterim. Özlem ise lacivert olurdu; gece gökyüzüne bakarken içimde büyüyen sessiz bir boşluk gibi.
Eğer herkes duygularını renklerle görebilseydi, kimsenin kalbi karışık bir dolap gibi olmazdı. Belki de birbirimizi daha kolay anlardık çünkü birinin gözlerinde hangi renk varsa, ona göre davranabilirdik.
Ben bazen içimde bir gökkuşağı taşıdığımı düşünüyorum. Çünkü aynı gün içinde hem sarı, hem mavi, hem de kırmızı olabiliyorum. Bence hayat böyle daha güzel ve rengârenk olurdu. Renkler birbirine karışsa bile kalbimiz yine yolunu bulur ve umut her şeyi aydınlatırdı.