Bireylerin sınırsız özgürlüklere sahip olması mı daha etik bir yaklaşımdır, yoksa topluma karşı olan sorumlulukların bireysel çıkarların önüne geçmesi mi? Bu sorunun cevabı, bireyin ve toplumun rolünü nasıl tanımladığımıza, etik değerleri nasıl yorumladığımıza bağlıdır. Bunun üstüne bu iki kavram arasında kurulan denge etik olmalıdır ki hem toplumun hem kişinin özel yaşamı zarar görmesin.
Bireysel özgürlüklerin sınırsız bir şekilde tanınması, bireyin kendi yaşamı üzerinde tam denetim sahibi olmasını savunur ve bu anlayışa göre, birey etrafındakilere herhangi bir şekilde zarar vermediği sürece istediği gibi davranmakta özgürdür. Bu yaklaşım, özellikle ifade özgürlüğü, yaşam tarzı seçimi, ekonomik girişim gibi alanlarda bireyin önünü açar, yaratıcılığı ve bireysel gelişimi teşvik eder. Ancak özgürlüklerin sınırlandırılmaması, diğer bireylerin özgürlük alanlarına zarar verme riskini doğurabilir. Örneğin bir kişinin sınırsız mülkiyet hakkı, başka insanların barınma hakkını ihlal edebilir. Bu durumda etik açıdan bir çelişki ortaya çıkar: bireyin özgürlüğü, başkasının özgürlüğünü tehdit ettiği halde korunmalı mıdır?
Öte yandan, toplumsal sorumlulukları öncelikli kılan yaklaşımlar, bireylerin toplumun rahatlığı, düzeni ve adaleti için bazı haklarından ödün vermesi gerektiğini savunur. Bu, kamusal iyiliği önceleyen faydacı ya da toplumcu etik anlayışların temelini oluşturur. Bu fikir, toplumsal eşitliği, insanların yardımlaşmasını ve dayanışmasını teşvik eder. Ancak bireyin özgürlüklerinin aşırı kısıtlanması, otoriter rejimlerin fazla üste çıkmasına neden olabilir. Bu da bireylerin sesinin kısılması, farklı yaşam tarzlarının bastırılması gibi etik dışı sonuçlara yol açabilir.
Yani etik açıdan en sağlıklı yaklaşım, bireysel özgürlüklerle toplumsal sorumluluklar arasında bir denge kurmaktır. Bu denge birkaç fikri uygulayarak salanabilir. Özgürlüklerin başkalarının haklarını ihlal etmediği sürece tanınmasıdır.Devlet ve kurumlar, bireyleri toplumsal sorumluluklar konusunda teşvik etmeli, ancak sorumlulukları hakkında baskı yapmamalıdırlar.Eğitim (okullar veya seminerler) yoluyla hem bireysel hak bilinci hem de topluma karşı duyarlılık artırılmalıdır. Son olarak, hukuk, bireyin özgürlüklerini korurken toplumun ortak çıkarlarını da gözetecek şekilde yapılandırılmalıdır.
Sonuç olarak, ne bireysel özgürlüklerin mutlaklaştırılması ne de toplumsal sorumlulukların bireyin önüne geçmesi tek başına etik bir çözüm sunar. Etik olan, bu iki değeri birbiriyle çatışmadan birlikte yaşatabilmektir. Bu denge, hem bireyin onurunu hem de toplumun bütünlüğünü koruyacak bir yaşam biçimi için gereklidir.