Otobüsten indiğimde hava beklediğimden daha karanlıktı. Sokak lambasının altında durup etrafa bakarken içimde açıklayamadığım bir huzursuzluk belirdi ve montumun fermuarını boğazıma kadar çektim. Aslında evimiz durağa çok yakındır ama bu gece yollar sanki hiç bitmeyecekmiş gibi bir hisse kapıldım birdenbire. Sokağın başındaki bütün dükkânlar kapalıydı, her yer zifiri karanlıktı.
Hızlı adımlarla yürürken sessiz ayak seslerimin gürültüsü sokağı tamamen kaplamış gibiydi. Arkama dönüp baktığımda kimsecikler yoktu; belki de rüzgâr yerdeki çöp kutularını oynatmıştı. Yolun kenarındaki o eski ağacın gölgesi, o an bana dev bir canavar gibi göründü.
Apartmanın kapısına vardığımda ellerim titrediği için anahtarı kilide sokmakta çok zorlandım. Sonunda içeri girip kapıyı kilitlediğimde derin bir nefes aldım. Annem mutfakta yemek hazırlarken “Hoş geldin, neden bu kadar geciktin?” diye seslendi.
O an her şeyin normale döndüğünü hissettim, ama kalbim hâlâ çok hızlı atıyordu. Bu gece başımdan geçenleri hiçbir zaman unutmayacağımı biliyordum. Artık sıcak evimdeydim ve güvende olduğumu hissediyordum.