Dün kendi başıma oyun oynarken odamın duvarından gizemli sesler geldi. İlk önce irkilip korktum fakat sonra merakıma yenik düşüp sesin nereden geldiğini anlamak için incelemeye karar verdim. Tıkırtıların dolabımın içinden geldiğini fark ettim. Dolabın kapağını açtığımda gözlerime inanamadım.
Karşımda, benim odama tıpatıp benzeyen ama içinde tuhaf eşyalar bulunan başka bir oda vardı. Üstelik oda tamamen karanlıktı. Karanlık olduğu için kendi odama dönüp, küçüklüğümden beri sakladığım mini el fenerini aldım ve tekrar o gizemli odaya girdim.
Ama bu sefer oda benim odam değil, abimin odasıydı! Şaşkınlıktan ağzım açık kaldı, fakat bu uzun sürmedi. Abimin odasını daha dikkatli inceleyince bir de ne göreyim: Evde beslediğimiz kedimiz Şila oradaydı ama bir köpeğe dönüşmüş hâlde!
Kendi odamın geçidine geri dönmek için tam hareket edecektim ki Şila üzerime doğru koşmaya başladı. Korkudan dilim tutuldu ama ben de koşup o geçitten hızlıca kendi odama geri döndüm.
Tam o anda annemin “Oğlum, yemek hazır! Hadi kahvaltıya, sonra da okula!” diye bağırışını duydum. Meğer bütün yaşadıklarım bir rüyaymış. Yani tüm bu tuhaf olayları kendi zihnimde canlandırmışım.