Bugün sabah erkenden uyandım. Yüzümü yıkadıktan sonra kahvaltıya indim. Evi mis gibi kokular sarmıştı. Anneme:
“Anne, yemekte ne var?” diye sordum. O ise gülümseyerek,
“Şimdi görürsün kızım.” dedi.
Tam o sırada bir ses duydum: “Pişi.”
Hemen anneme,
“Bunu sen mi dedin anne?” diye sordum.
O şaşkınlıkla,
“Hayır, ben bir şey demedim. Ayrıca ne sesi?” diye cevap verdi.
O an anlamıştım… Zihin okuyabiliyordum!
Annemin şaşkın bakışlarına aldırmadan,
“Ben bugün kahvaltı yapmayacağım.” dedim.
Çantama bir defter, matara, kalem ve okuma kitabımı koydum.
Tam ayakkabımı giyip çıkarken annem,
“Nereye gidiyorsun, ne bu heyecan?” dedi ve çantama bir kap pişi koydu.
Ben sadece,
“Arkadaşlarımın yanına,” dedim ve çıktım.
Artık arkadaşlarımın gerçek yüzünü öğrenme vakti gelmişti.
Bisikletime atladım ve var gücümle sürdüm.
Ece, Janset, Pelin ve Bade’nin yanına gittim.
Önce saklambaç oynadık, sonra çimlik bir alana oturup kahvaltı yaptık. Sohbet ederken,
“İyi ki sizin gibi arkadaşlarım var.” dedim.
Ardından Janset’e dönüp,
“Sen bizden başka kanka edindin mi?” diye sordum.
O gülümseyerek,
“Hayır, sen en yakın arkadaşımsın Mina. Seni asla yarı yolda bırakmam.” dedi.
Ama iç sesi başka söylüyordu:
“Tabii ki, hatta seni çoktan sattım! Yeni arkadaşımın adı İpek.”
O an içim paramparça oldu. Gözlerim doldu,
“Gitmem lazım.” dedim ve ağlayarak bisikletime koştum.
İçimden sadece,
“Bana bunu nasıl yapar?” diyebildim.
Yedi yıllık en yakın arkadaşım beni hayal kırıklığına uğratmıştı.
Zaten bu sene farklı okullarda olduğumuz için fazla görüşemiyorduk.
Eve geldiğimde yatağıma uzandım ve kendi kendime,
“Bundan sonra bu gücü insanların gerçek yüzünü görmek için kullanacağım. Kimse üzülmemeli.” dedim.
Ve bir süre sonra, gözyaşlarımın arasında uykuya daldım.
(Gerçek bir olaya benzetilmiştir.)