Teknolojinin artık olabilecek en ileri seviyede olduğu günümüzde insanların yalnızlaşması kaçınılmaz bir durum. Teknolojinin bundaki etkisi büyük ama en büyük etkiyi insanlar kendileri yaratıyor. Kimsenin artık yüz yüze sosyalleşme gibi bir isteği yok, hatta bir nesilden sonrasının bunun ne demek olduğunu tam olarak anladığından bile emin değilim. Hani yaşlılar anlatır ya “Bizim zamanımızda…” diye cümleye başlarlar ,biz de dinlerken sıkılırız; yeni yeni anlıyorum ki onların zamanında her şey daha güzelmiş. Herkes birbirini tanıyormuş, çocuklar bütün gün özgürce oynayabiliyormuş… Kimsenin başkasının hayatına karışma gibi bir derdi de yokmuş.
Bi kere eskiden mahalle kültürü diye bir şey varmış, şimdi sorsan bunun ne olduğunu bilenler veya bunu devam ettirenler bir elin parmağını geçmez. Bir sorun olduğunda herkes birbirinin yardımına koşar, bir çözüm bulmaya çalışırmış. Hatta öyle ki, mahalleden çıkmadan bile yaşanabilirmiş. Mahalle bakkalı, mahalle kuaförü derken bütün ihtiyaçlara bir çözüm varmış. E tabi, bu durum da en çok çocukların işine gelirmiş. Arkadaşlarıyla beraber sabahtan akşama kadar sıkılmadan vakit geçirebilecekleri bir ortam varmış. İşte günümüz çocuklarının sahip olamadığı en büyük şeylerden biri bu. Sanal arkadaş tabi ki iyi ama gerçeğin yerini nasıl tutsun? Günümüz çocukları görünende yalnız değiller ama aslında geçmişte yaşayan insanlara göre çok daha yalnızlar. O kadar kişi içinde gerçekten tanıdıkları kimse yok, güvenebilecekleri gerçek dostları yok. Evet, belki sıkılınca bizi anında eğlendirebilecek teknolojik aletlerimiz var, ama bundan uzun vadede bir fayda sağlamıyor sadece anlık olarak sıkıntımızı geçiriyor. Hatta uzun vadede bunların pozitiften çok negatif etkileri var. Çocukların yalnızlaşmasının bir başka nedeni ise ailelerinin çok uzun saatler çalışması. Gereğinden uzun çalışma saatleri, ebeveynlerin çocuklarıyla geçirebileceği süreyi sınırlıyor ve çocukların yalnız ve ailelerinden kopuk olmasına sebep oluyor. Akademik ve sosyal baskılar da yalnızlaşmayı etkileyen unsurlardan. Sınav, ödev kaygısı sosyalleşmenin önüne geçiyor ve insanı adım adım yalnızlaştırıyor. Bu kadar yoğun akademik düzen ve başarı baskısından dolayı kişinin kendisi ve sosyalleşmesi için yeterli zaman kalmıyor. Özellikle de sınav senelerinde…
Kısacası günümüz çocuklarının geçmişte yaşayan insanlara kıyasla daha yalnız olmasının daha birçok nedeni var, yukarıdakiler bunlardan sadece birkaçı. Bu problem günümüzün büyük sorunları arasında yer almakta, ama sadece söyleyerek veya yakınarak geçecek bir durum değil. Harekete geçmeli, teknolojinin hayatımıza olan etkisini azaltmalı ve en önemlisi gerçek dünyadan ne olursa olsun kopmamaya çalışmalıyız.