O akşam annem beni Hıdırellez diye bir gelenekle tanıştırdı. “O da neymiş öyle?” diye şaşkınlıkla sordum. Annem, dilek yazdığımız ya da çizdiğimiz kâğıdın toprağa gömülünce dileğin kabul olacağına inanıldığını anlattı. Açıkçası böyle bir şeyin gerçekten işe yarayacağından pek emin değildim ama annemi kırmamak için denemeye karar verdim.
Hemen dilek kâğıdımızı hazırladık. Ben, basketbolda Türkiye finallerine gitmek istiyordum. Evet, doğru duydunuz, ben bir basketbolcuyum. Yazdığımız dilek kâğıdını toprağa gömdük ve sabahı bekledik. O gece güzelce uyudum ama sabah biraz geç kalktım. Gözümü açtığımda annemi telefonda konuşurken gördüm. Meğerse koçumuzla konuşuyormuş! Konuşmanın tam ortasında, Türkiye finallerine katılmaya hak kazandığımızı duydum. Sadece o cümleyi duymam bile yetti.
O kadar heyecanlandım ki bütün siteyi defalarca turladım, sanki havalarda uçuyordum! Hemen bavulumu toplamaya başladım. İstanbul’a gitmek benim için neredeyse milli takıma seçilmek kadar önemliydi. Orada bizi yetenek avcıları da izleyecekti.
Sabah oldu, servise bindik. Otelde, takım arkadaşı Ali’yle aynı odada kalacaktım. Yolculuk çok eğlenceliydi. Otele vardığımızda ve odalarımıza geçtiğimizde ise büyük bir sürpriz yaşadım: Oda neredeyse bir malikane gibiydi! Günler hızla geçti; antrenmanlar, maçlar derken…
Ve sonunda TÜRKİYE ŞAMPİYONU OLDUK! Üstelik ben de milli takıma seçildim!