Bir sabah uyandığımda evde sadece annem ve ben vardık. Anneme seslendim ama beni duymadı. Yanına gidip tekrar seslendim, yine duymadı. O anda bir terslik olduğunu fark ettim.
Köpeğimin yanına gittim. Bildiğiniz gibi hayvanlar konuşamaz ama bir anda köpeğimle konuşmaya başladım. Sanki bir rüyadayım sandım ama kendime bir tokat attım ve bunun rüya olmadığını anladım.
Kendimi sorgulamaya başladım, neden böyle olduğunu bilmiyordum. Bir anda canım çikolata ve cips çekti. Markete gittim ve istediklerimi aldım ama artık insanlarla konuşarak değil, göz temasıyla anlaşıyordum.
Eve döndüğümde annem de yoktu; sadece köpeğim yanımdaydı. Annem bana bir not bırakmıştı. Notta, babamla birlikte şehir dışına çıkacağını ve evde tek kalacağımı yazmıştı. Bu benim için iyi olmuştu, çünkü annem zaten beni duyamıyordu.
Köpeğimle biraz sohbet ettik. Bana, “Artık insanlar seni duyamaz; insanların duyma yetisi biz hayvanlara geçmiş.” dedi. Bu bana çok şaşırtıcı geldi; böyle bir şeyin olabileceğini hiç düşünmemiştim.
Şimdi durumu anlamıştım, ama annem gelene kadar köpeğimle geçireceğim zamanın keyifli olacağını düşündüm. Bu süre boyunca köpeğimle çok güzel vakit geçirdik ve birbirimizi daha iyi tanıdık.