Bir sabah, her zamanki gibi uyandım, kahvaltımı yaptım, üzerime kıyafetlerimi giydim ve okula gitmek için evden çıktım. Evimizin önünde arabaya binecektim ki o da ne? Kapının önündeki sitemizin kedilerinden birisi bana “Günaydın!” diye seslendi. Şaşkınlıkla ne olduğunu anlamaya çalıştım. Çok farklı bir duyguydu! Ben de ona “Günaydın” dedim ve başını okşadıktan sonra oradan ayrıldım.
Okula geldiğimde hâlâ şaşkındım. İçeri girerken, Tepe kapıdaydı. “Günaydın, Tepe!” dedim. O da bana “Günaydın, Egemen!” dedi. Evet, farklı bir gündü. Hayvanlarla konuşabiliyor, onları duyabiliyordum.
Okuldan sonra eve döndüm ve hemen kedilerin yanına koştum. “Acıktınız mı?” diye sordum. Bana, sabah mama verdiklerini ama suyunun olmadığını ve susadığını söyledi. Hemen ona su getirdim. O suyunu içerken, onunla biraz sohbet ettik. Ona “İnsanlar size nasıl davranıyor, onlardan korkuyor musun?” diye sordum. Kedim bana, “Bazı sokakta yaşayan dostlarıma insanlar kötü davranıyor, canlarını yakıyorlar,” dedi. Bu onları çok üzüyor, bazen aç kaldıklarını söyledi.
Sohbetin sonunda eve geldim. Gerçekten çok farklı bir gündü ve asla unutmayacaktım. Bundan sonra hayvanlara daha fazla yardımcı olmaya karar verdim.