Bir sabah uyandığımda, köpeğimin konuştuğunu gördüm. Bana “Sahip, beni dışarı çıkart.” diyordu. Köpeğimle dışarıda yürürken başka hayvanların da konuştuğunu fark ettim. Sonra anladım ki ben hayvanlarla konuşabiliyorum, onlar aslında konuşmuyordu.
Bunu fark ettikten sonra hemen doktora gittim. Bana iyi olduğumu söyledi. Ben de anlamadım ama yine de iyi olduğuma sevindim. Eve döndüğümde, köpeğimin hiç susmadığını gördüm. Sürekli “Yemek, yemek!” diye havlıyordu. Ben de yemek kabını götürdüm.
Aklımda bir plan vardı. Hemen bir kuşu yanıma çağırdım ve ondan bana para getirmesini istedim. Çalmaması gerektiğini de ekledim, tabii. Ertesi gün uyandığımda, camımın önünde bir miktar para vardı. Aynı kuşu tekrar yanıma çağırıp “Bunu nasıl yaptın?” diye sordum. “Bir iş buldum.” dedi. İlk başta inanmadım. Sonra anlatmaya devam etti.
Aslında kuşların da bulutların üzerinde yaşadıkları bir şehirleri varmış. İnandırıcı değildi ama yine de kuşa, o şehri görmek istediğimi söyledim. O da sırtına atlarsam beni şehrine götürebileceğini söyledi. Beni taşıyamayacağına emindim ama “Bana güven.” deyince denemeye karar verdim.
İyi ki de güvenmişim. Gerçekten de bulutların üstüne doğru uçmaya başladık. Bulutları geçince gözlerime inanamadım. Gerçekten kuşların yaşadığı bir şehir varmış. Fakat kuş, şehri gezmeme izin vermedi. Hemen eve geri bıraktı. Ben de çok yorulduğum için tekrar uykuya daldım.