O gün, gayet normal bir gün gibi uyanmıştım. Günlük işlerimi yaptıktan sonra kahvaltı sofrasına oturdum. Annemle sohbet edip kahvaltımı yaptıktan sonra okula gittim.
İlk dersimiz Türkçeydi, ardından İngilizce dersi vardı. İngilizce dersi başladığında, öğretmen bir anda Türkçe konuşmaya başladı. Herkes çok şaşırmıştı. En garip olan ise İngilizce öğretmenimizin hiç Türkçe bilmemesiydi! Bu durum gerçekten çok değişikti.
Sonraki teneffüste, arkadaşım ile birlikte diğer yabancı dil öğretmenlerinin yanına gidip onlarla sohbet etmeye çalıştık. Hepsi Türkçe konuşuyordu!
Bir arkadaşım ailesiyle Japonya’ya tatile gitmişti. Biz okuldan çıkınca hemen bizi aradı ve ilk söylediği şey:
“Burada herkes Türkçe konuşuyor! Bu acayip bir şey!” oldu.
Herkes bu durumdan çok şaşırmış ve sevinmişti fakat ben tam tersini düşünüyordum. Bence böyle bir şey çok sorunlu olurdu çünkü her ülkenin kendine ait bir dili vardır. Bu dil, o ülkenin bağımsızlığının ve kültürünün bir göstergesidir. Dünyadaki herkesin aynı dili konuşması, ülkelerin kimliğini ve bağımsızlığını tehlikeye atar. Zaten kimse kendi ülkesinin bağımsızlığını kaybetmesini istemez, değil mi?