Otobüsten indiğimde hava beklediğimden daha karanlıktı. Sokak lambasının altında durup etrafa bakarken içimde açıklayamadığım bir huzursuzluk belirdi. Üstelik işe ilk kez tam zamanında gelmiştim.
İş yerindeki herkes mutsuz ve garip davranıyordu. “Herhâlde bir sorunları vardır.” diye düşünüp masama oturdum ve bilgisayarda işlerimi tamamladım. Bir süre sonra öğle arası geldi. Ben de herkes gibi yemekhaneye indim ama ortalıkta kimse yoktu. Herkes yemeğini yemeden çalışmaya devam ediyordu. İçimden, “Bu insanlara ne oldu?” diye geçirdim ama fazla umursamadan ben de işime devam ettim.
Gün boyunca çalıştık, çalıştık… Tam altı saat geçmişti. Sonunda iş çıkışı gelmişti. Hep birlikte otobüse bindik. Şoföre en yakın kafeye gitmesini söyledim ve herkesi kahve içmeye davet ettim. Ancak herkes bu teklifi reddetti. Buna çok üzülmüştüm. Şoför bizi her zamanki durakta indirdi. Ben ise tek başıma kahve içmeye gittim.
Eve geldiğimde büyük bir şaşkınlık yaşadım. Tüm iş arkadaşlarım ve ailem beni karşılıyordu. O an her şeyi hatırladım: Bugün benim doğum günümdü. Meğer herkesin garip davranmasının sebebi buymuş.
Hep birlikte doğum günümü kutladık, çok eğlendik. Bu benim için unutulmaz bir sürpriz oldu.
Bu da benim hikâyemdi.