Bir Sabah Herkesin İç Sesini Duydum
Bir sabah uyandığımda herkesin iç sesini duyabildiğimi fark ettim. İlk başta ne olduğunu anlayamadım. Kulağımda bir sürü ses vardı ama kimse konuşmuyordu! Annemin içinden şöyle diyordu bir ses: “Umarım bugün dökmeden kahvaltısını yer.” Ben şaşırdım! Çünkü annem ağzını hiç kıpırdatmamıştı!
Okula giderken yolda yürürken bile herkesin iç sesi vardı. Bir amca, bana bakıp “Bu çocuk neden böyle zıplaya zıplaya yürüyor?” dedi içinden. Ben de hemen daha da zıpladım! Çok eğlenceliydi.
Okulda öğretmenimin iç sesini de duydum. “Umarım bugün sessiz olurlar da başım ağrımaz.” Ben hemen elimi kaldırıp “Bugün sessiz olalım mı öğretmenim?” dedim. Öğretmen şaşırdı ama “Olur” dedi. Gülümsedi.
Ama bazen kötü şeyler de duydum. Bir arkadaşım içinden şöyle diyordu: “Keşke annem bana sarılsaydı bu sabah.” Bu beni üzdü. Yanına gittim, ona sarıldım. “Bugün sarılma günü olsun mu?” dedim. O da gülümsedi.
Gün boyu herkesin iç sesini duydum. Bazen komikti, bazen üzülüyordum. Ama en çok şunu anladım: Herkesin içinde bir dünya var. Ve bazen, sadece gülümsemek bile o dünyayı güzelleştirebiliyor.
Akşam olunca kafam biraz karıştı. Çok ses vardı. “Keşke herkesin içini her zaman duymasam…” dedim kendi kendime. Sonra uyuyakaldım.