Bir sabah uyandığımda, herkesin iç sesini duyabildiğimi fark ettim. Alt kata, annemin yanına indiğimde anlamıştım bunu. Aşağı indiğimde annem kahvaltı hazırlıyordu, ağzı kıpırdamasa bile içinden söyleniyordu:
“Her sabah da kahvaltıyı ben hazırlıyorum. Bir kere de Ömer’in yaptığını görmedim.”
İşte o an, insanların iç seslerini duyabildiğimi fark ettim.
Aslında bu duruma pek şaşırmamıştım çünkü dün doğum günümdü ve pastamı üflerken herkesin iç sesini duyabilmeyi dilemiştim.
Annemin yanına gidip ona yardım etmeye başladım. Gülümseyerek “Hadi git de babanı uyandır, kış uykusundan.” dedi.
Kıkırdayarak yukarı çıktım ve babamı uyandırdım. Birlikte tekrar mutfağa indik. Tam o sırada babamın içinden şöyle bir cümle geçti:
“Bu saate uyanılır mı arkadaş? Ne güzel uyuyordum işte.”
Ben de gülerek “Baba, saat öğlen oldu, hâlâ ne uykusu?” dedim.
Annemle babam bana şaşkın ve sert bir şekilde baktı. Babam “Kızım sen iyi misin? Ben öyle bir şey söylemedim.” dedi.
O an anladım. Babamın içinden söylediği bir şeyi, dışından söyledi sanmıştım. Peki bu hep böyle mi olacaktı?
Kahvaltıdan sonra tenis antrenmanına gittim. Arkadaşım Selin ve koçumla güzel bir antrenman yaptık. Selin, sıcak havadan dolayı içinden biraz söylendi ama onun dışında pek bir şey olmadı.
Günler geçtikçe bu duruma daha fazla katlanamayacağıma karar verdim. Bazı insanlar içinden çok kötü şarkılar mırıldanıyor, kimisi bana sarılırken aslında benden iğreniyor, bazıları ise içinden kötü şeyler söylüyordu. Artık bu durum dayanılmaz bir hâl almıştı.
Aklıma “Bir dileği birine söylersen gerçekleşmez.” söylentisi geldi. Ama kime söyleyecektim?
Ailem mi? Yok, beni anlamazlar.
Arkadaşlarım mı? Deli olduğumu düşünürlerdi.
“BULDUM!” diye bir çığlık attım ve koşarak köpeğim Moli’yi odama getirdim. Onu karşıma alıp dedim ki:
“Benim dileğim insanların iç sesini duyabilmekti.”
Sonra hemen babamın yanına indim.
“Baba, bir sayı tut ve bunu içinden söyle.” dedim.
Babam bana garip bir şekilde baktı. “Tamam, tuttum.” dedi.
Ama bu kez hiçbir şey duymamıştım!
“Tamam.” diyerek sevinçle yukarı koştum.
Olmuştu! Artık insanların iç sesini duymuyordum. Sevinçten havalara uçtum çünkü çok mutluydum…