Sizin hiç, bazen gerçekliğini sorguladığınız garip bir anınız oldu mu?
Benim oldu ve herkes yalan söylediğimi düşündü. Ben bile.
Merak ediyorsanız hemen anlatayım:
Bir sabah uyandığımda, herkesin iç sesini duyabildiğimi fark ettim.
O gün piyano konserim vardı. Annem odama daldı. Sıkıntılı bir yüzle bana bakıyordu.
Bir şey demedi ama ben demiş gibi duydum:
“Bağırsam mı, sakin mi kalsam?”
Sonra sanki bir fısıltı:
“Bağırma, Elif.”
Ben de gayriihtiyari “Evet.” dedim.
Annem garip garip baktı bana.
“O cümleyi içimden söyledim ben.” dedi.
Sonra da geçiştirerek
“Neyse, rastlantıdır.” dedi.
Ben bir şey diyemedim.
Kendime bile açıklayamıyordum.
Metroda, konser salonuna giderken herkesin iç sesi kafamın içinde uğulduyordu.
Başım ağrımaya başlamıştı.
Olanların farkındaydım, ama şimdi anneme ya da birine söylesem, beni doktora götürürler diye düşündüm.
Sessiz kaldım.
Konser başladı.
Sıra en iyi arkadaşıma geldi.
Sadece onun iç sesine odaklandım.
Bu zordu ama başımın ağrımasından iyiydi sanırım.
Piyano sandalyesine oturduğunda bir türlü odaklanamıyordu.
Parçanın ortasında notaları karıştırdı.
İçinden “Re-fa-la’yı dene.” diyordu.
Kendimi tutamadım.
“La, sol, mi! İki kere… sonra akor!” diye bağırdım.
Salon bir anda sessizleşti.
Herkes bana döndü.
Utandığımı hatırlıyorum ama Linda çalmayı başardı.
Konserden sonra herkes bana “Bu ne diyor?” bakışı attı.
Linda yanıma geldi,
“Teşekkürler.” dedi.
Ben ise “Rica ederim. O şarkıyı biliyordum. Yanlış düşünmüştün.” dedim. Sanırım öyle dedim.
Linda gözlerimin içine bakarak sordu:
“Onu nereden anladın?”
“Hiç” dedim.
“Belki iç sesim söylemiştir.”