Bir gün uyandım. Bana her şey gayet normal bir gün gibi hissettirmişti. Kahvaltı yaptım, biraz müzik dinledim. Saat on ikiye kadar her şey sıradan görünüyordu.
Kahvaltıdan sonra dışarıda kısa bir yürüyüşe çıktım. Gezerken yaşlı bir bayanın yanından geçtim. Market poşetlerini taşırken zorlandığını fark ettim. Yanına yaklaştım. O sırada “Bu nesilden umut kalmamış.” dediğini duydum.
Şaşırdım. “Bir şey mi demiştiniz?” diye sordum.
Kadın, “Hayır, ben sana hiçbir şey demedim.” dedi.
Oysa bir şey söylediğini duymuştum. Herhalde yanlış duydum deyip yürümeye devam ettim.
Yine de duraksadım ve “Zorlanıyor gibi görünüyorsunuz, size yardım etmemi ister misiniz?” diye sordum.
“İyi olur.” dedi kadın. Bunun üzerine evinin yerini sordum, eğer isterse poşetlerini evine kadar taşıyabileceğimi söyledim. Kadın kabul etti ve bana yolu gösterdi.
Evin kapısına geldiğimizde, kadın dönüp “Belki gençlerde hâlâ bir umut vardır.” dedi.
“Bana mı dediniz?” diye sordum.
“Hayır.” dedi yine.
Kadın dememişti belki ama ben yine de duymuş gibiydim. Dikkatim dağılmıştı, o sırada okul olduğunu tamamen unutmuştum. Okula geç kaldığımı fark etmemiştim bile. Hemen eve doğru koştum. Çantamı aldım ve hızlıca okula gittim.
Sınıfın kapısına vardım. Kapıyı çalıp “Girebilir miyim?” diye sordum. Öğretmenim, sadece birkaç dakika geç kaldığım için pek sorun etmedi.
Sınıfa geçerken öğretmenimin şöyle düşündüğünü duyar gibi oldum:
“Ah şu öğrenciler. Okul bitse de gitsek diyorlar ama ben, zil çaldığı anda gözümü bile kırpmadan fırlayıp gideceğim.”
O an fark ettim: İnsanların ne düşündüğünü anlayabiliyordum.
Öğretmenime dönüp “Sizi anlıyorum, ben de öyle düşünüyorum.” dedim.
O da şaşkınlıkla “Sen ne hakkında konuşuyorsun?” diye sordu.
İşte o anda anladım ki insanların iç seslerini duyabiliyordum.
Öğretmenlerim, onları ne kadar sevdiğimi biliyorlardı.
İnsanların düşündüğü ama dile getirmediği birçok şeyi duyar oldum. En önemlisi de şunu fark ettim:
Bir insanın yüzü, onun gerçekten ne düşündüğünü her zaman göstermiyor.