Bir sabah uyandığımda her şey farklıydı. Sanki dünya bir gecede değişmişti. Yüzümü yıkadım, kahvaltı masasına oturdum. O sırada annem mutfağa girdi. Tam o anda kafamın içinde bir ses duydum:
“Oğlum, yemeğini ye; beş dakikaya çıkıyoruz.”
Başımı kaldırdım. Annem daha ağzını bile açmamıştı. Birkaç saniye sonra ise aynı cümleyi gerçekten söyledi. O an anladım… Ben insanların zihinlerini okuyabiliyordum. İlk başta korktum ama sonra içimde büyük bir merak büyümeye başladı. “Acaba okulda da işe yarar mı?” diye düşündüm.
Okula vardığımda arkadaşlarımı gözlemlemeye başladım. Düşüncelerini duymak kolaydı, sadece odaklanmam yeterdi. Oyunlarda hep kazandım çünkü herkesin ne yapacağını önceden biliyordum.
Son derste Özlem Hoca biraz üzgün görünüyordu. Ama yüzündeki ifadeden çok, aklından geçenleri duyunca gülmemek için kendimi zor tuttum. Kendi kendine, “Birazdan onlara sürpriz yapacağım.” diyordu. O an her şey netleşti. İçimdeki küçük ses tekrar konuştu:
“Hazır ol! Özlem Hoca birazdan sizi dışarı çıkaracak.”
Ve birkaç dakika sonra öğretmenimiz elini çırptı:
“Çocuklar, hadi bahçeye iniyoruz!”
Doğru tahmin etmiştim. Artık eminim, bu bir tesadüf değildi. Bahçede herkes heyecanla etrafa dağılırken kalbim hızla çarpıyordu. Bu sırrı artık saklayamazdım.
“Arkadaşlar!” dedim yüksek bir sesle.
“Yanıma gelin, size inanamayacağınız bir şey söyleyeceğim.”
Herkes etrafımı sardı. Gözlerimi kapattım, derin bir nefes aldım ve gülümsedim:
“Ben insanların zihinlerini okuyabiliyorum.”
O anda sessizlik oldu. Kuş sesleri bile durdu sanki. Ama ben sadece gülümsedim çünkü onların şaşkın düşüncelerini çoktan duymuştum. Arkadaşlarımdan bazıları, “İnanamıyorum!” dediler.
Sonra içlerinden biri sordu: “Bu süper bir güç! Bu güçle ne yapmayı düşünüyorsun?”
Ben ise gülümseyerek,
“İyilik yapacağım.” dedim.
“Birisi mutsuzsa onunla konuşup onu rahatlatacağım. Bir arkadaşım kötü bir şey yapmayı düşünüyorsa onu durduracağım. Dersini anlamayanlara yardım edeceğim. Ama asla arkadaşlarımın gizli sırlarını açığa çıkarmayacağım.” Arkadaşlarımın tepkisi beni çok mutlu etti:
“Hepsi bu özel gücünü iyi amaçlar için kullandığın için seninle gurur duyuyoruz, Deniz!”
Tam o sırada kapım çalındı.
“Deniz, uyan artık! Okula geç kalacaksın!” dedi annem.
Gözlerimi açtım. Her şey bir rüyaydı. Ama o rüya bana bir şeyi öğretti: Gerçek süper güç, insanların kalbini anlayabilmektir.