Yine okuldan eve gelmiştim ve çok yorgundum. Yapmam gereken ödevler vardı ama hiç isteğim yoktu. Önce akşam yemeğimi yedim, ardından biraz televizyon izledim. Hava tamamen kararmadan köpeğimi bahçede gezdirdim. Sonra, ödevlere başlamazsam bitiremeyeceğimi düşünerek masamın başına oturdum.
Akşam olmuştu. Odamda ödev yapıyordum ama aklım derste değildi. Dışarıda rüzgâr esiyor, ağaçlar sallanıyordu. Annem mutfakta yemek yapıyor, babam salonda televizyon izliyordu. Ben ise pencereden dışarı bakıyordum; çünkü sokak lambaları yandığında her yer bana daha farklı görünürdü.
Birden hava garip bir şekilde karardı, sanki gece erken gelmiş gibiydi. İçimde tuhaf bir his oluştu ama nedenini anlayamadım. Tekrar masama dönecekken her şey, o tuhaf ışığın pencereden içeri dolmasıyla başladı. Odam bir anda aydınlandı, fakat bu ışık lambaya benzemiyordu. Biraz mavi, biraz beyazdı. Gözlerim kamaştı, korktum ama kaçamadım. Işık içeri girince zaman durmuş gibiydi, sesler tamamen kesildi.
Sonra bir anda her şey normale döndü. Annemin “Yemek hazır” diye seslendiğini duydum. Odaya baktım; her şey aynıydı ama ben aynı değildim. O günden sonra pencereden gelen her ışığa dikkatle bakıyorum çünkü bunun tekrar olabileceğini hissediyorum.