Merhaba, ben Ali Aras’ın en sevdiği ve kaybetmek istemediği anıyım.
Ben, onun elektrikli scooter ile çalışan dönen atlara bindiği anıyım. Aras’ın anlattığına göre ben bir elektrikli scooter şeklindeyim. Aras beni sürerken o anıyı yeniden yaşamayı ve benimle bu mutluluğu paylaşmayı çok seviyor.
Birlikte çok güzel zaman geçiriyoruz. Günün en üzücü anı ise benim şarj olmam gerektiğinde yaşanıyor. O zaman birbirimizden ayrılmak zorunda kalıyoruz. İkimiz de kendimizi çok yalnız hissediyoruz ama şunu biliyoruz: Ertesi sabah tekrar buluşacağız, yine güzel zaman geçireceğiz ve sonra tekrar ayrılacağız.
Bu düzen, bataryam bozulana kadar böyle devam etti. Bir gün her zamanki gibi şarj oluyordum fakat bir anda sistemim uyarı verdi. O andan sonra hem ben hem de Aras’ın o anısı çalışamaz hâle geldik.
Aras beni kurtarmak için önce teknik servise götürdü ancak orada bir çözüm bulunamadı. Daha sonra elektrikli scooter fabrikasına gitti fakat orada da sonuç alamadı. Son çare olarak, üretildiğim yere, yani Aras’ın beynine girmemiz gerektiğine karar verdiler. Elbette Aras kendi beynine giremezdi, bu yüzden annesi bu görevi üstlendi.
Bir bilim insanına gidip bunun mümkün olup olmadığını sordular. Bilim insanı,
“Bunun yalnızca bir yolu var ama bu yol çok tehlikeli.” dedi.
Ne olursa olsun beni onarmak istedikleri için bu riski kabul ettiler.
İçeri girdiklerinde Aras onları bekliyordu. Gerekli onarım yapıldı. Dışarı çıktığımızda artık tamamen iyiydim.
O günden sonra Aras’la yine eskisi gibi eğlenmeye devam ettik. Ben de onun en sevdiği anısı olarak yaşamaya devam ediyorum.