2040 yılında Japonya’dayım ve devasa bir teknoloji kongresine katılıyorum. Tokyo’daki salon, gökyüzüne doğru yükselen cam bir kubbe gibi. Drone taksiler sessizce geçiyor, şehir adeta bir bilim kurgu filminden fırlamış gibi. İnsanlar artırılmış gerçeklik gözlükleri takarak not alıyor, hologram sahnede konuşmacılarla etkileşim kuruyor.
Robotlar kayıt masasında nazikçe selam veriyor, çay servisini onlardan alıyorsunuz. Salonun her köşesinde yapay zekâ destekli çevirmenler, anında konuşmaları çevriliyor. Enerji panelleri zemine gömülü; attığınız her adımda ışıklar yanıyor, teknoloji ile doğa uyum içinde çalışıyor. Disiplin hâlâ kusursuz ama atmosfer inanılmaz sıcak ve canlı. Gelecek burada hem düzenli hem hızlı hem de büyüleyici.
Katılımcılar küresel sorunları tartışıyor; sürdürülebilir şehirler, sağlık, eğitim ve uzay projeleri gündemde. Ben ise kalabalığın arasında dolaşıyor, teknolojiyle dolu alanları inceliyor, fotoğraflar çekiyorum. Bir yandan da merak ediyorum: Neden bizim ülkemiz, Türkiye, böyle devrim niteliğinde projeleri henüz hayata geçiremiyor? Bu düşünceyle, hayallerin ve fikirlerin geleceği şekillendireceğine dair umutlanıyorum.