19 Mayıs 1919, Samsun
Sevgili Kardeşim Mehmet,
Bugün öyle bir güne tanıklık ettim ki kelimelere dökerken bile boğazım düğümleniyor. Sabah saatlerinde, Karadeniz’in sisli ufkundan bir gemi belirdi. Gözlerim inanmakta zorlandı. Bandırma Vapuru’ydu. Mustafa Kemal Paşa’nın geldiği haberi hızla yayıldı. Kısa sürede liman civarı doldu. Genç, yaşlı, kadın, çocuk herkes oradaydı. Birçok kişi ne olacağını tam bilmese de içimizde anlamını tarif edemediğimiz bir kıpırtı vardı. Sanki yıllardır süren karanlık nihayet dağılacaktı.
Paşa karaya ayak bastığında kalabalık büyük bir sessizliğe büründü. Ne bir alkış, ne bir bağırış… Sadece derin bir saygı ve umut vardı yüzlerde. Göz göze geldiğimiz o anı unutamam. Gözlerinde korku yoktu; sadece kararlılık ve inanç vardı. Yanımdaki yaşlı bir amca, gözleri dolu dolu “İşte beklenen gün geldi evlat.” dedi. O an içimde tarifsiz bir gurur hissettim. Samsun’un dar sokaklarında yürürken her adımda bu toprağın ne kadar anlam kazandığını fark ettim. Burası artık sadece bir şehir değil. Burası bir milletin yeniden ayağa kalkacağı yer. Halkın yüzünde yorgunluk var ama aynı zamanda bir direniş ateşi yanıyor. Geceler karanlık ama sabahların çok yakın olduğunu hissediyor herkes.
Sevgili kardeşim, bu anlara tanıklık ettiğim için kendimi çok şanslı hissediyorum. Tarih burada yeniden yazılıyor ve ben satır aralarında bir yerdeyim. Belki bir gün bu mektubu çocuklarına okursun ve onlara anlatırsın: Biz o sabah umutla doğduk, yeniden.
Kardeşin Ahmet