Bir sabah pencereden baktığımda gökyüzünde garip bir şey fark ettim. Bulutlardan yağmur yerine kelimeler yağıyordu! Kelimeler yere düşerken parlıyordu ve bazıları çok güzel görünüyordu.
Sokağa çıktım. Omzuma “Sevgi” kelimesi düştü. İçim bir anda ısındı ve kendimi mutlu hissettim. Yolda yürüyen bir amcanın başına “Umut” kelimesi düştü. Amca gülümsedi ve bana el salladı.
Ama her kelime iyi değildi. Yere düşen “Üzüntü” kelimesi etrafı biraz kararttı. Bir çocuğun yanına düşen “Kırgınlık” kelimesi onu sessizleştirdi. O zaman kelimelerin insanları etkileyebildiğini anladım.
Elime düşen “Mutluluk” kelimesini saklamak istedim ama paylaşmanın daha güzel olacağını düşündüm. Yanımdaki arkadaşıma verdim. O da gülmeye başladı.
Akşam olunca kelime yağmuru durdu. Sokaklar sessizdi ama herkes biraz daha iyi hissediyordu. O gün öğrendim ki kelimeler sihir gibidir. Güzel kelimeler insanları mutlu eder, kötü kelimeler ise üzer.