Bugün kendimle gurur duyuyorum. Bu cümleyi kurabilmek bile benim için uzun bir yolculuğun sonucu. Eskiden aynaya baktığımda eksiklerimi görürdüm; şimdi ise gelişimimi görüyorum. Her şey, bir gün odama kapanıp gerçekten ne hissettiğimi sormamla başladı. Başkalarının beklentileriyle şekillenmiş bir hayatın içinde, kendi sesimi duymakta zorlanıyordum. Ama içimde bir yerde, daha fazlası olduğumu bilen bir yan vardı.
Kendimi keşfetme yolculuğum küçük adımlarla başladı. Yeni kitaplar okudum, özellikle Paulo Coelho’nun Simyacı romanı bana cesaret verdi. Hayallerimin peşinden gitmenin bencillik değil, kendime karşı sorumluluk olduğunu öğrendim. Korkularımla yüzleştim; hata yapmaktan, yargılanmaktan, yeterli olmamaktan korkuyordum. Ama her hata beni biraz daha ben yaptı.
Bazen yalnız kaldım, bazen yanlış anlaşıldım. Yine de vazgeçmedim. Resim yapmayı denedim, spor salonuna yazıldım, düşüncelerimi bir deftere döktüm. İçimdeki karmaşa yavaş yavaş anlam kazandı. Güçlü yönlerimi fark ettim; empati kurabildiğimi, iyi bir dinleyici olduğumu, pes etmediğimi gördüm. Zayıf yönlerimi de kabul ettim çünkü onlar da bana aitti.
Şimdi geçmişe baktığımda, o kararsız ve çekingen halime sevgi duyuyorum. Çünkü o genç, bugünkü beni inşa etti. Bugün kendimle gurur duyuyorum çünkü değişmekten korkmadım, kendimi tanımaya cesaret ettim ve en önemlisi, kendi hikâyemin kahramanı olmayı seçtim.