Hayatımın bir döneminde kendimi çok sıradan hissediyordum. Sanki herkes bir şeyleri başarmıştı ama ben yerimde sayıyordum. Özellikle derslerde zorlandığım zamanlarda “Ben yapamıyorum galiba.” diye düşünüyordum. Bu düşünce beni daha da korkutuyor ve denemekten uzaklaştırıyordu.
Bir gün öğretmenim, başarının bir anda gelmediğini, küçük adımlarla oluştuğunu söyledi. O gün eve gidince uzun uzun düşündüm. Gerçekten de hiç tam olarak denememiştim. Sadece zor gelince vazgeçmiştim. O akşam kendime küçük bir hedef koydum: Matematikte anlamadığım konuyu tekrar edecektim. Sadece yarım saat çalıştım ama gerçekten odaklandım.
Ertesi gün çözdüğüm sorularda eskisine göre daha az hata yaptığımı fark ettim. Bu küçük gelişme beni şaşırttı. Demek ki sorun yapamamak değil, yeterince sabretmemekti. O günden sonra her gün küçük hedefler koymaya başladım. Bazen zorlandım, bazen yine hata yaptım ama artık pes etmedim.
Zamanla sadece derslerde değil, başka konularda da kendimi tanımaya başladım. Resim yapmayı sevdiğimi, insanlara yardım edince mutlu olduğumu fark ettim. Meğer ben sandığımdan daha güçlüymüşüm. Bugün aynaya baktığımda şunu söyleyebiliyorum: Bugün kendimle gurur duyuyorum. Çünkü mükemmel olduğum için değil, vazgeçmediğim için. Kendimi keşfetme yolculuğum hâlâ devam ediyor ama artık korkmuyorum. Çünkü denedikçe büyüdüğümü biliyorum.