Keşke paketli ve zararlı gıdaları tamamen unutup hiç yemeseydim. Bu gıdaları yediğim için hayatım gerçekten mahvoldu.
Bir kez bile o paketli gıdaları yememiş olsaydım, çok daha sağlıklı ve fit olurdum. Daha atletik ve güçlü olurdum, yaptığım sporları daha kolay ve daha iyi yapabilirdim. Üstelik kafam daha düzgün çalışırdı; deneme sınavlarından bu kadar düşük notlar almaz, çok daha iyi performans gösterirdim. Ama paketli gıdaları yediğim için bütün bunların tam tersi oldu.
Eğer bir çocuğum olsaydı, asla ona paketli gıdaları öğretmez ya da göstermem. Bu, hayatımın en kötü ve cezalandırıcı hatalarından biri. Her gün “Keşke yemeseydim,” diyorum kendime. Ama artık çok geç.
Hatırlamak istediğim çok şey var ama en çok unutmak istemediğim anlar annemle geçirdiğim bir hafta sonu veya babamla gittiğim maçlardan biri. İkisini de kısaca anlatayım: İki maçı da kazandık ve kazanmanın sevincini anlatamam bile. O maçlar inanılmaz birer deneyimdi; onlara gitmeseydim bu tecrübeleri yaşayamazdım.
Annemle geçirdiğim bir hafta sonu ise her zaman çok sakin ve keyifli olur. Annemle eğlenir, ikimizin de istediği şeyleri yapar ve birlikte vakit geçiririz. Annemle hafta sonları beni çok rahatlatır ve sakinleştirir. Bu hafta sonları olmasa, hayatımda çok sevdiğim ve heyecanla beklediğim keyifli anlardan biri eksik olurdu.