Gözlerimi açtığımda gördüklerime inanamadım. Annem ve babam memlekete gidecekleri için ablam ve beni anneanneme bıraktılar. Gün boyu yorulmuştum ve biraz uyumak istedim. Gözlerimi ablamın sevinç çığlıklarıyla açtım. Annem telefonda köyden getirdikleri yavru av köpeğini gösteriyordu.
Ablam ile ben çok heyecanlandık, ilk defa bir köpeğimiz olacaktı. Ödevlerimi bitirince yemek saatine kadar dinlendim. Annemler yemeğimizi yedikten sonra anneannemin evine vardılar. Ablam ile hızlıca arabaya koştuk. Annem, adının Şifa olduğunu söyledi. Çok akıllı ve bir o kadar da tatlıydı. Bir süre sonra arabada uyudu. Aşıları ve bakımı yapılana kadar babamın ofisinde duracaktı. O akşam Şifa’yı düşündüm; o sırada yatağımda uyuyakaldım.
Ertesi gün Şifa’yı babam bakımları için veterinere götürdü. Ona bir tasma ve oyun topu aldı. Ablam ile birlikte ofise heyecanla gittik. Şifa çok enerjikti. Onu doya doya sevdik. Babam bizi yemek yemek için lokantaya götürdü. Yemekten sonra yeniden Şifa ile oynamaya gittik. Şifa beni bir anda kovalamaya başladı, korkudan çığlık attım ve ilk kez bana havladı. Ablam, Şifa beni kovalarken çok güldü. Babam, Şifa ile oyunumuz bitince bizi eve bıraktı. Ablam ve ben çok eğlenmiştik ama ben bir o kadar da korkmuştum.
O günden sonra Şifa’yı her hafta sonu yürüyüşe çıkarmaya karar verdik. Üç ay sonra Şifa artık ailemizin bir parçası olmuştu. Onu hepimiz çok sevdik.