Otobüsten indiğimde hava beklediğimden daha karanlıktı. Ben de sokak lambasının altına gittim. Gittiğim anda içimi bir ürperti sarmaya başladı, doğal olarak korkmaya başladım.
Bu korku gitgide artıyordu. Karnım ağrımaya, başım zonklamaya başladı. Koşarak eve döndüm. Eve vardığımda içeride sadece annem ve kız kardeşim vardı. Eve girdiğimde içimdeki ürperti biraz azalmıştı. Acaba bana ne iyi gelmişti? Bunu ben de bilmiyordum ama araştırmayı bırakmayacaktım.
Annem yanıma geldi ve bana, “Oğlum, senin betin benzin atmış, sana ne oldu?” dedi. Ben de yaşadıklarımı anlattım. Annem şaşkın bir şekilde yüzüme baktı ve kulağıma eğilip şöyle dedi:
“Ben küçükken bize anlatırlardı; eğer karanlıktan geçerken bir ürperti olursa ve karnın ya da başın ağrırsa, sana korku gelmeye başlayacaktır.”
Korkumdan annem ne dediyse yaptım. Ertesi gün karın ağrım geçmişti, içimdeki ürperti de yok olmuştu. O günden sonra asla dua etmeden yatağa yatmadım.