Otobüsten indiğimde hava beklediğimden daha karanlıktı. Sokak lambasının altında durup etrafa bakarken içimde açıklayamadığım bir huzursuzluk belirdi ve bir anda rüzgâr esmeye başladı. Rüzgâr öyle kuvvetliydi ki yanımda duran çöp kutusu devrilince öyle korktum ki anlatamam. Arkadaşlarımın yanımda olmamasına sevindim çünkü beni görselerdi gülmeden duramazlardı.
Sakinleşip kutuya yaklaşınca bir de ne göreyim, küçük bir köpek. Köpek bana tatlı gözleriyle bakıyordu. Köpeğin içinde bir hüzün olduğunu ilk bakışlarından anlamıştım çünkü terk edilmiş gibiydi. Onu çantama alıp götürmek istedim ama ailemin bu köpeği istemeyeceğini düşündüm ve köpeği yanıma almadan oradan uzaklaşıp evimin yolunu tuttum.
Tam evin kapısını açtığım anda orada bıraktığım köpek içeri girip önümde durarak bana bakmaya başladı. Olduğum yerde kala kalmıştım fakat köpeği bir yandan saklayıp bir yandan beslemenin bir yolunu bulduğumu düşündüm. Köpeği evin arka bahçesindeki boş kulübede tutabilirdim hem annem ve babam hiç arka bahçede durmazlardı.
Köpekle biraz oynayıp vakit geçirdikten sonra yanına biraz yiyecek ve su koyarak kulübeden çıktım. Aradan bir ay geçmişti ki babam köpeğin durduğu kulübenin bakım vakti olduğunu söyledi. İşte o an tüylerim diken diken oldu. Babam kulübenin kapısını açtığı gibi köpek dışarıya fırladı. Babam neler olduğunu anlayamayıp bana sorunca olanları anlattım.
Babam, bunu ona daha erken söyleseydim anlayışla karşılaşacağımı hatta köpeğe ayrı bir kulübe bile yapabileceğini söyledi. Sonunda bu olaydan ders çıkararak babama gerçekleri zamanında söyleyeceğime ve hiçbir şeyi saklamayacağıma söz verdim.