Eski evimizi ziyaret etmeye gitmiştik. Orada birkaç gün geçirdikten sonra garip sesler duymaya başladık. Kardeşim her gece korkup yanıma geliyordu. İlk başta onu pek önemsemedim. Fakat bir gün onun odasına gittiğimde ben de o sesleri duymaya başladım. Anneme ve babama söyledim ama bizi ciddiye almadılar.
Bir gece kardeşimin ağlama sesini duyup hepimiz onun odasına koştuk. Odanın ortasında hiçbir gariplik yoktu, sadece kardeşim ağlıyordu. Annem o gece onunla birlikte uyudu. Sabah uyandığımızda annemin çığlığıyla irkildik. Babamla birlikte odaya gittik ve gözlerimize inanamadık. Odanın çoğu eşyası kırılmıştı, dolap şiddetle sallanıyordu. Annem ve kardeşim dehşet içindeydi; kardeşimin burnu bile kanıyordu.
Babam hemen bizi hastaneye götürdü. Doktor bunun zihinsel bir durum olabileceğini söyledi. O gece kardeşimi yalnız bırakmamak için hep birlikte onun odasında kaldık. Çok yorgunduk ve hepimiz orada uyuyakaldık. Ertesi gün babam seslerin nereden geldiğini bulmak için çatıya çıktı. O tam çatıya çıkar çıkmaz yine dolap ve eşyalar sallanmaya başladı. Deprem sandık ama sadece kardeşimin odası sallanıyordu.
Bu evde bir tuhaflık olduğuna artık emindik. Eşyalarımızı toplayıp hemen yola çıktık. Kendi evimize döndüğümüzde kardeşim yavaş yavaş normale döndü. Bir süre sonra eski ev tamamen yıkıldı ve artık yoktu.
Kardeşim okula geri döndüğünde bir gün öğretmeni annemi arayıp onda bir tuhaflık fark ettiğini söyledi. Hepimiz panikledik; eski olayların tekrarlanmasından korktuk. Onu tekrar doktora götürdük. Doktor bunun bir travma olduğunu ve zamanla geçeceğini söyledi. Birkaç ay psikoloğa gittikten sonra kardeşim yavaş yavaş toparlanmaya başladı.
Sonunda hayatımız normale döndü ve mutlu bir aile olarak yaşamaya devam ettik. Eski ev ise bir daha görülmemek üzere tarihten silinmişti.