Ben her gün futbolcu olmak için çalışıyordum; ta ki bir adamdan bir şey duyana kadar.
“Abi, Türkiye’de futbolcu olmak çok zor, hatta imkânsız gibi bir şey,” dedi.
Ben de vazgeçsem mi diye düşündüm. O gece zar zor uyudum.
Uyandığımda her şey, o tuhaf ışığın pencereden içeri dolduğu anda başladı. Sanki biri bana “Futboldan vazgeçme, her gün çalış,” demişti. O gün benim hayatımın dönüm noktası oldu. Kahvaltıdan sonra aşağıya çalışmaya indim. Artık futbolcu olacağıma inanıyordum. Yağmur, kış benim için fark etmiyordu; her gün çalışıyordum.
Annem ve babam bu kadar çok çalıştığımı fark etti ve beni futbol kursuna yazdırdı. Sadece iki antrenmanda hocalar yeteneğimi görünce altyapıya aldılar. Buna çok sevindim. Yıllar sonra beni A takımına aldılar. On beş yaşındaydım. Ne kadar sevindiğimi anlatamam.
Ben size şunu derim: Hayallerinizden asla vazgeçmeyin.