Bir gün gökyüzünden mavi yerine yeşil yağmur yağmaya başladı ve her şey değişti. Dışarı baktığımda ağaçların erimeye başladığını gördüm. O sırada bakkala giden bir komşumun şemsiyesi asit yağmurunun etkisiyle erimeye başladı ve hızla eve doğru koştu.
Tam o anda köpeğimin dışarıda olduğunu hatırladım. Hiç vakit kaybetmeden dışarı fırlayıp onu içeriye aldım. Ardından annemi aradım ve hemen kardeşimi alıp eve girmesini söyledim. Sonrasında babamı arayarak onun da güvenli bir yere geçmesini istedim.
Hemen televizyona koşup haberleri açtım. Öğrendiğime göre bu asit yağmuru tüm dünyada etkili olmuş ve en son bizim şehrimize, Ankara’ya ulaşmıştı. Yurt dışında bazı ülkelerde bu yağmur bir haftadır devam ediyormuş ve çok büyük felaketlere neden olmuştu. Afrika’da okyanuslar yükselmiş, şehirlerin yarısı sular altında kalmıştı. Diğer yarısında ise insanlar şehirleri terk etmek zorunda kalmıştı.
Neyse ki annemin yurt dışındaki bağlantıları sayesinde ailemle birlikte ülkeyi terk edip bu tür felaketler için hazırlanan özel bir sığınağa gitmeyi başardık.