Otobüsten indiğimde hava beklediğimden daha karanlıktı. Sokak lambasının altında durup etrafa bakarken içimde açıklayamadığım bir huzursuzluk belirdi ve bir süre ne yapacağımı bilemedim. Gün boyu yaşadıklarım sanki o anda aklıma üşüşmüş, zihnimi ağırlaştırmıştı.
Sokak sessizdi; ne bir araba sesi ne de insan konuşması duyuluyordu. Sadece rüzgârın hafif uğultusu kulaklarımda yankılanıyordu. Lambanın solgun ışığı yolumu aydınlatıyordu ama yine de kendimi garip bir şekilde yalnız hissettim.
Bir an geri dönmeyi düşündüm. Belki de eve gitmek istemememin sebebi karanlık değil, içimde büyüyen düşüncelerdi. Derin bir nefes aldım ve bunun sadece geçici bir his olduğunu fark ettim. Yavaşça yürümeye başladım. Adımlarım ilerledikçe kalbimdeki sıkıntı azalmaya başladı. Her adımda çevreme daha dikkatli baktım. Aslında her şey normaldi; sokak, evler ve yol her zamanki gibiydi.
Eve yaklaştıkça içimdeki huzursuzluk tamamen kayboldu. O kısa an bana bazen insanın en çok kendi düşüncelerinden korktuğunu ve onları kontrol edebildiğinde her şeyin yoluna girdiğini gösterdi.