Otobüsteki Karanlık

Otobüsten indiğimde hava beklediğimden daha karanlıktı. Sokak lambasının altında durup etrafa bakarken içimde açıklayamadığım bir huzursuzluk belirdi ve içim o günden sonra hiç rahatlatıcı olmamaya başladı. Çünkü artık işler yolunda gitmiyordu. Ben de eve gidip dinleneyim dedim ve annemle konuştum. Yattıktan sonra anneme şöyle dedim: “Anne arkadaşlarımla plan yapar mısın?”. O da kırmayıp plan yaptı. Arkadaşlarımla oynadıktan sonra eve gelince içim rahatlamıştı ama hala bir sorun vardı. O gün yani açıklayamadığım bir his olduğu gündeki açıklayamadığım şeyi hala merak ediyordum. İçimden şöyle dedim: “Boş ver Çağan, unutursun gider.”