Renkler… Hayatımızda hep varlar. Bazen siyah, bazen beyaz… Bize hep bir şeyler anlatırlar. İşte tam böyle bir gün yaşıyordum.
Bir sabah annemi sarı, babamı kırmızı ve kardeşimi yeşil görüyordum. Annem beni kahvaltıya çağırmıştı, babam o sırada çok sinirliydi, kardeşim ise telefona bakarken çok huzurluydu. O an anladım ki artık tüm şehrin duyguları renklerle görünüyordu. Bu demek oluyordu ki artık hiçbir duygu saklanamayacaktı.
Babam haberleri açtı çünkü o da bir şeylerin ters gittiğini biliyordu. Haberlerde şöyle yazıyordu: mutlu olanlar parlak sarı, heyecanlı olanlar turuncu, üzgün olanlar soğuk mavi tonlarında, öfkeli olanlar kırmızı, bıkkın olanlar mor, utangaç olanlar pembeydi ve yeşil olanlar huzurlu görünüyordu. O gün çok mutlu olmuştum ve hızlıca uykuya dalmıştım.
Ertesi sabah okula gitmek için evden çıktığımda şehrin normalden daha karanlık olduğunu fark ettim. Gökyüzünde yoğun gri dalgalar vardı; bu, insanların kaygılı olduğunu gösteriyordu. Bugün herkes ya soğuk mavi ya da mor renkliydi, ben ise tek sarı olandım. Okula girdiğim anda ortam maviye büründü; meğer bu hafta yazılı haftasıymış, bu yüzden herkes maviymiş. Bence üzülünecek bir şey yoktu.
Derse girdiğimizde bize bir yazılı kağıdı verdiler ve sınıfça şoka girdik. Sonra hoca dedi ki: “Çocuklar korkmayın, bu çalışma kağıdı bir sınav değil.” İçimiz rahatlamıştı. Ancak birkaç dakika sonra hoca bir anda ortadan kayboldu. Bu gerçekten imkânsız gibiydi. Arkadan biri “Araştıralım!” diye bağırdı ve biz de araştırdık. Haberlerde şöyle yazıyordu: “Bu yetenek nadir kişilerde görülür. Eğer o kişinin aile bireylerinden birinin yardıma ihtiyacı olursa kişi aniden onun yanına ışınlanır.”
Biz yine anlamayıp müdür yardımcısının yanına gittik ve tüm olayı anlattık. Okul bittiğinde eve gittim ve anneme, babama her şeyi anlattım. Onlar da şaşırmıştı ve olayı araştırmak istediler. Ben ise ödevlerimi bitirip yatağıma gittim. Tam yattığımda uyandım ve fark ettim ki bu bir rüyaydı.
Rüya olmasına rağmen şunu anladım: “İnsan hep duygularını saklarsa asıl kendisini göremez.”