O gün otobüsten inmiştim. Hava olması gerektiğinden çok daha farklıydı. Sokak ışıkları yanıp sönüyor, etraf bana garip ve ürkütücü geliyordu. Sanki farklı bir evrene girmiştim ve burası diğer evrenlerden çok farklıydı.
Bir süre yürüdüm. Her adımda ortam daha da ürpertici hâle geliyordu. Korkmamaya, sakin kalmaya çalıştım. Evime doğru gitmeye çalıştım ama yolu bulamıyordum. Cebimdeki telefonuma elimi attım ama onu da bulamadım! Resmen evren bana bir oyun oynuyordu. Telefonum yoktu, evimin yolunu bulamıyordum… Kafam tamamen karışmıştı. Yaşadıklarım bir kabus gibiydi. Ne yapacağım konusunda hiç bir fikrim yoktu.
O sırada fark ettim ki sokakta kimse yoktu; ne araba, ne insan, ne hayvan… Hiçbir şey yoktu. Sokak ışıkları hâlâ yanıp sönüyordu ve ben stresten patlamak üzereydim. Kimseden yardım isteyemiyordum.
En sonunda otobüs durağına geri gittim. Otobüsü bekledim. Bunun iyi bir fikir olmadığını biliyordum ama yine de içimde bir umut vardı. Uzun süre bekledikten sonra durakta uyuyakalmışım. Uyandığımda etrafımda birçok insan vardı, beni uyandırmaya çalışıyorlardı. İşte o anda normal dünyaya geri döndüğümü fark ettim.