Otobüsten indiğimde hava beklediğimden daha karanlıktı. Sokak lambasının altında durup etrafa bakarken içimde açıklayamadığım bir huzursuzluk belirdi, bu yüzden hızlıca okula girdim. İlk dersimiz matematikti ancak öğretmeni hiçbir yerde göremiyordum. Daha da garibi, sınıfta benden başka kimse yoktu. Bugünün pazartesi olduğundan emindim, hafta sonu konuştuğum arkadaşlarımın hepsi pazartesi okula geleceklerini söylemişti.
Hemen koridora çıktım ve diğer sınıflara da baktım fakat hiçbirinde kimse yoktu. Bakmadığım son bir sınıf kalmıştı. Hemen oraya da girdim ve oranın da boş olduğunu fark ettim. Bunun üzerine tekrar koridora çıktım. Koridorun tam karşısında, arkası dönük, siyah giyinmiş bir adam duruyordu. Hemen adama seslendim ama hiçbir cevap alamadım. Tedirgin bir şekilde, yavaş adımlarla adama yaklaşmaya başladım.
Aramızda birkaç metre kaldığında adam bir anda bana döndü. İğne kadar sivri siyah dişleri, korkutucu kırmızı gözleri ve yanağında bir kan lekesi vardı. Yüzünü gördüğüm anda kaçmaya başladım. Koşarken ara sıra arkama bakıyordum ama her seferinde baktığıma daha çok pişman oluyordum. Koşmaya devam ederken tanıdık bir ses duydum. Bu sesin tanıdık olduğunu biliyordum ama kime ait olduğunu çıkaramıyordum. Ses şöyle dedi: “Uyanma vakti.” O anda fark ettim ki bunların hepsi bir kâbustu ve ben güvenli bir şekilde şeytanın ofisindeydim.