Sessizliği duyan çocuk

Ahmet, o sabah farklı bir hissiyat ile uyandı. Gözlerini açar açmaz odanın haresi değişmiş gibiydi.Ahmetin karnına azcık sancı girmiş biraz da başı ağrıyordu.Yatağından kalkıp giyindi ve merdivenlerden aşağı indi.Annesi her zamanki gibi kahvaltı hazırlıyordu.Tam o anda annesinin ağzı hareket etmeden beyninde duvardan duvara seken yankılanan bir cümle işitti:
İnşallah Ahmet bugünde okula geç kalmaz.Ahmet merdivende dondu.Anne, ne dedin? diye sordu şaşkınlıkla.Annesi başını kaldırdı şaşırmıştı“Hiçbir şey demedim, oğlum.”Ahmet’in içini garip bir his sardı. Duyduğu şey annesinin söylediği bir şey değildi ancak annesinin düşüncesiydi.okula giderken bu tuhaf olayın etkisinden kurtulamadı. Sokaktan geçen yaşlı bir adamı fark etti. Adamın yüzü ifadesizdi ama zihninde bir ses duydu: Keşke maaşımı alsam da borçları kapatsam.Birkaç adım sonra, yanından geçen bir kızın sesi doldu kulağına: Bu çocuk niye bana bakıyor? Yüzümde bir şey mi var?Ahmet artık emin olmuştu insanların düşüncelerini ve fikirlerini duyabiliyordu.İlk başta bu durum ona ilginç ve eğlenceli gelmişti. Sınıfta öğretmen, içinden:Keşke bu çocuklar bir kere olsun dinlese diye geçirince Ahmet gülmemek için dudağını ısırdı.Ancak kısa sürede bu yetenek bir hediye olmaktan çıktı ve adeta bir lanet haline geldi. Herkesin zihninden akan sayısız düşünce, sesi bastıran bir uğultuya dönüştü. Arkadaşlarının gizli düşüncelerini duymak ise onu derinden yaraladı. En yakın dostu bile:Keşke ahmet gibi biriyle arkadaş olmasam. diye düşünüyordu.Akşam olduğunda artık dayanamıyordu. Kafasının içinde yüzlerce ses çarpışıyordu. Elleriyle kulaklarını kapattı ama faydasızdı  sesler dışarıdan değil içindendi. Gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı.Ahmet kalkıp yatağına gitti ama kafasının içindeki o lanet sesler onun uyumasına izin vermiyordu.Bunun için bir çare aradı ve devasını uyku haplarında buldu.Günler Haftalara döndü Haftalar ise aylara döndü.Ahmetin annesi uyku haplarının nedense kaybolduğunu farketti ancak ses etmedi.Günlerden bir gün ahmetin annesi ahmeti odasında duvarın yanında çökmüş kendi kendine:Bu gerçek değil.Sesler gerçek değil diye mırıldanırken buldu.Ahmetin annesi ahmete yaklaşmaya çalıştığında ahmet annesine dönüp:BENDEN UZAK DUR diye haykırdı.Ahmetin annesi bu olaydan sarsılmıştı ve bir psikoloğa danıştı.Psikolog ahmete şizofren teşhisi koyduktan sonra ahmetin hayatı harabe oldu.Ahmeti zorla aldılar ve bir tımarhaneye yatırdılar ve işte ahmetin hikayesi böyle sona erdi.