Sevgi, toplumun temel taşlarından biridir. Bunu elbette biliyordum ama o sabah yaşadıklarım beni çok şaşırttı.
O sabah, her zamanki rutinimi yaptıktan sonra dışarı çıktım ve her yerin sanki daha güzel göründüğünü fark ettim. Sokaklar büyüleyiciydi, kuşlar cıvıl cıvıl ötüyordu. Ancak nedenini, bir markete gidene kadar anlayamadım. Marketten aldıklarımı ödemek üzereyken, kasa sırasında önümdeki kişinin “Marketinizi çok seviyorum, ürünlerinizi çok seviyorum, çok kaliteli yiyecekler satılıyor.” dediğini duydum. İlginç olan ise bu kişinin ürünler için para ödememiş olmasıydı.
Oradaki herkes benzer şeyler söylüyordu: “Dünyayı seviyorum, güneşli günleri seviyorum, marketi seviyorum.” Sıra bana geldiğinde ürünleri dizerken yanımdaki biri “Çileği bol almışsınız, seviyor olmalısınız.” dedi. “Evet, seviyorum.” dedim.
Ödemek üzere kasiyere para uzattım ama kasiyer “Ah hayır, ödeme para ile yapılmaz. Unuttunuz mu? Bu yeni kanunla sevgi artık bir para birimi sayılıyor. Siz zaten az önce ödediniz.” dedi.
Marketten çıkar çıkmaz olayın gerçek olup olmadığını düşündüm. “Sevgi nasıl bir para birimi olabilir? O halde en zengin kim? Yoksulluk yine de olur mu?” diye aklımda sorular vardı.
Tam o sırada, yırtık kıyafetlerle yerde oturan bir adam gördüm, para için yalvarıyordu. “Sevgiyle ödeme yapılan bir yerde yoksulluk nasıl olur ki?” diye düşünürken yanımdan geçen biri, “O yalnızca yoksul biri değil, gönül fakiri biri. Herkese kötülük yaparak hiçbir şey kazanamayan, varlığını kaybeden kişi böyle adlandırılır.” dedi.
Bu cevabı almıştım ama diğer sorular hala aklımdaydı.
Eve döndüğümde haberleri açtım; şaşırtıcı şekilde kötü haber yoktu. Sadece bir haber dikkatimi çekti: “Yarın sabah gönlü en zengin kişi şehir meydanında açıklanacak. Gün boyunca yapacağınız iltifatlar size kazanç olarak dönecek.”
Ertesi sabah erken kalkıp şehir meydanına gittim. Tören başlamıştı. “Şu anda gönlü en zengin kişiyi açıklayacağız. Ama önce dün markete giden herkes öne çıksın.” dediler.
Ben de öne çıktım, ama olup bitenlerden habersizdim. Sonra duyduklarım beni çok şaşırttı: “Gönlü en zengin kişiyle karşılaşanlar vardır çünkü o kişi bir kasiyerdi.”
Başta şaşırdım çünkü para kullandığımız dünyada genellikle zenginler mühendis, doktor veya iş adamlarıdır diye düşünüyordum. Ancak sevginin beceri gerektirmediği gerçeği mantıklıydı. Böylece normalde zengin olmasını beklemediğimiz kişiler bile zengin olabilirdi.
Bu yüzden sevgi konusunda bahane bulanların ne kadar haklı oldukları tartışılır.