Bir sabah uyandığımda garip bir şey fark ettim. Penceremin önünde duran küçük bir serçe bana “Günaydın!” dedi. Şaşkınlıktan küçük dilimi yutacaktım. Meğer bir günlüğüne hayvanlarla konuşma yeteneği kazanmışım!
İlk iş olarak kedim Fındık’ın yanına gittim ve hemen sordum:
“Sen bizim hakkımızda ne düşünüyorsun?”
Fındık, kuyruğunu sallayarak, “Siz bazen çok gürültülüsünüz ama sizi seviyorum. Sadece kendi halimde olmak istediğim zamanlar da oluyor.” dedi.
Sonra parka koştum. Orada bir köpeğe rastladım ve sordum:
“Mutlu musun?”
“Evet, çünkü beni seven bir sahibim var.” dedi. “Ama sokakta kalan arkadaşlarım çok üzgün.”
Biraz ileride bir güvercinle karşılaştım. Ona da sordum:
“En çok neye kızarsın?”
“İnsanların yerlere çöp atmasına. Hem yiyecek bulmamızı zorlaştırıyor hem de doğayı kirletiyor.” dedi.
O gün boyunca pek çok hayvanla konuştum. Hepsinin anlatacak bir hikayesi vardı. Kimisi mutluydu, kimisi üzgün, kimisi yalnızdı…
Akşam olduğunda yeteneğim sona erdi. Artık hayvanların diliyle konuşamasam da onları daha iyi anlıyorum. Onların da duyguları, düşünceleri ve ihtiyaçları var.
Bu bir günlük sihirli yetenek bana büyük bir ders verdi: Her canlıyı sevgiyle ve saygıyla dinlemeliyiz.