Bir sabah uyandığımda odamın penceresinden hafif bir ışık süzülüyordu. O hafif ışıkla gözlerimi açtım ancak ablamın tiz çığlığıyla yerimden sıçradım. Acaba yine ne olmuştu? Ne kırılmıştı? Yavaş adımlarla odasına girdim. Bana dönüp bağırmaya başladı. “Nasıl yaparsın böyle bir şey, inanamıyorum sana!” dedi. Zaten hep böyle derdi, kendi yapmış olsa bile suç her zaman bendim sonsuza kadar.
“Ne oldu?” dedim. “Canın mı yandı?”
“Hayır.” dedi. “Annemin aldığı küre kırıldı.”
Nasıl yani? Annemden kalan tek küreyi mi kırmıştı? O küre onun en sevdiğiydi. İnanamadım. Gözlerim bir anda fal taşı gibi açıldı. Yerdeki cam parçalarından gözlerimi alamıyordum. Kürenin bende kalması gerektiğini ona söylemiştim. Neden beni dinlememişti ki?
Hızla yerdeki parçaları toplayıp odama koştum. “Hadi” dedim kendi kendime “bunu düzeltmenin bir yolu olmalıydı.” Annemden kalan tek şeydi bu.
Tam o anda uyandım ve yaşananların hepsinin bir rüya olduğunu anladım.