Geçmişte küçük bir kasabada yaşayan Kerem, hayvanları çok seven, doğayla iç içe büyümüş bir gençti. Ailesiyle birlikte mütevazı bir evde yaşıyor, vakitlerinin çoğunu dışarıda geçiriyordu. Doğayı gözlemlemeyi, kuş seslerini dinlemeyi ve sokak hayvanlarını beslemeyi çok seviyordu. Bir gün kasabanın kenarındaki ormanda yürüyüş yaparken, çalılıkların arasında inleyen bir köpek yavrusu buldu. Yavru titriyor, hem aç hem de yaralıydı. Kerem’in kalbi sızladı. Hemen onu kucakladı, evine götürdü. Zeytin adını verdiği bu köpeğe her gün bakmaya başladı. Onunla her anı paylaşmak, bağ kurmak Kerem için çok değerli bir hal aldı. Zeytin zamanla sağlığına kavuştu ve Kerem’in en yakın arkadaşı oldu.
Ancak bir gece, Zeytin bahçede havlayınca, komşulardan biri şikayetçi oldu. Sabah erkenden gelen belediye görevlileri Zeytin’i sahipsiz ve tehlikeli bir köpek olarak alıp götürdü. Kerem, gözyaşları içinde, Zeytin’in sahiplendiğini, ona baktığını anlatmaya çalıştı, fakat kimseyi ikna edemedi. Zeytin barınağa götürüldü. Birkaç hafta sonra hastalandı ve orada hayatını kaybetti. Kerem, yıkılmıştı. Zeytin’e verdiği tüm sevgiye rağmen, onu kaybetmişti. O günden sonra, bir sokak hayvanına bağlanmamaya karar verdi. Acısı çok büyüktü.
Aradan iki yıl geçti. Bir gün okuldan dönerken, kaldırımda minik bir kediyle karşılaştı. Kedi aç gözleriyle ona bakıyordu. Kerem, Zeytin’i hatırladı. Korktu. Bir hayvanı tekrar bu kadar bağlanarak sevmenin ne kadar acı verebileceğini düşündü. Yine de bu kediyi yalnız bırakmadı, ona su ve biraz mama bıraktı. Birkaç gün sonra, kediyi yine aynı yerde gördü. İçindeki merhamet ağır bastı. Bu sefer daha temkinli hareket etti. Arka bahçeye küçük bir kulübe yaptı, kediyi oraya yerleştirdi. Aşılarını yaptırdı, çip taktırdı ve belediyeye bildirdi.
Kedinin adı Mercan oldu. Zeytin’in acısı zamanla hafiflese de Kerem, ona ne kadar dikkatli ve bilinçli yaklaşması gerektiğini öğrendi. Mercan, Kerem’in yeniden sevgiyle bağlanabileceği, ancak aynı zamanda sorumluluklarının farkında olduğu bir dosttu.
Kerem, artık yoğurdu üfleyerek yiyordu. Ama o yoğurdu yemekten hiçbir zaman vazgeçmedi. Mercan ona eski yaralarını iyileştirmeyi, hayatına yeniden sevgi katmayı öğretmişti