Otobüsten indiğimde hava beklediğimden daha karanlıktı. Sokak lambasının altında durup etrafa bakarken içimde açıklayamadığım bir huzursuzluk belirdi ve birden bunun her zaman indiğim durak olmadığını fark ettim. Neyse ki yolu biliyordum ama eve on dakika yürümem gerekiyordu.
Eve doğru yürümeye başladım. Ardından ince bir ses duydum. Sesin geldiği yere doğru yürüdüm. Ağacın altında, kutunun içinde sızlanan minik bir kedi gördüm. Yanaştığımda ise bir not gördüm. Notta şöyle yazıyordu: “Kedimizin yavrularını sahiplendirdik ama bu yavruyu verecek birini bulamadık, lütfen ona iyi bakın.” Kedi minnacıktı. Pofuduk beyaz tüyleri onu çok sevimli gösteriyordu. O an kararımı verdim, onu bu soğuk havada bırakamazdım. Ailem normalde kedi almamıza izin vermezdi ama bu zavallıcığı eve almamıza izin vereceklerini düşünüyordum.
Kutuyu aldım ve onu eve götürdüm. Annem kediyi görünce şaşırdı. Ona olanları anlattım. Biraz uzun sürdü ama ailemi ikna etmeyi başardım. Adını Minnoş koymaya karar verdik.
O günden sonra hep onunla oyun oynadım. Ona her baktığımda bu hikâyeyi hatırlıyorum.