Otobüsten indiğimde hava beklediğimden daha karanlıktı. Sokak lambasının altında durup etrafa bakarken içimde açıklayamadığım bir huzursuzluk belirdi. Dışarıdaki soğuk sanki beni tamamen sarıyordu. Her şey normalden biraz daha farklıydı; biraz daha karanlık, biraz daha sessizdi.
Yürümeye devam ettim. Evim birkaç sokak ötede, otobüsün bile girmediği bir ara sokaktaydı. Eve gitmek için bu yoldan belki de binlerce kez geçmiştim. Bu yüzden hissettiğim rahatsızlığın üzerinde fazla durmadım, sonuçta birkaç dakika içinde evde olacağımı düşünüyordum. En azından o an böyle sanıyordum.
Yolumdan sapmadan ilerledim; sağa döndüm, birkaç metre sonra yol ayrımından sola saptım ve bir süre düz yürüdüm. O sırada garip bir grup genç dikkatimi çekti. Göz teması kurmamaya çalışarak yanlarından geçtim. Bana çok dikkat ettiklerini düşünmüyordum.
Bir süre sonra yağmur çiselemeye başladı. Normalde yağmurda yürümekten keyif alırdım ama o an tek istediğim bir an önce eve ulaşmaktı. İşte tam o anda fark ettim; ya beni izliyorlardı ya da bu son derece rahatsız edici bir tesadüftü.
Doğru bir karar olmadığını bilsem de o an ne yapacağımı düşünemedim ve anlık bir refleksle koşmaya başladım. Arkama bir kez bile bakmadan koştum. İyi ki de koşmuşum. Kendime geldiğimde kapımın önündeydim ve ter içindeydim. Arkama baktım, kimse yok gibiydi. Yine de kapıyı hızlıca açıp içeri girdim ve kilitledim. Sonunda huzur veren bir yere ulaşabilmiştim.