2040 yılında Tokyo’da düzenlenen Uluslararası Yapay Zekâ Kongresi’ne adım attığım anda, bunun sıradan bir etkinlik olmayacağını anlamıştım. Devasa fuar alanı, holografik yönlendirme panelleri ve sessizce dolaşan otonom robotlarla adeta yaşayan bir teknoloji cennetine dönüşmüştü.
Daha girişte, yapay zekâ destekli sistemler katılımcıları tanıyor ve kişisel programlarını anında hazırlıyordu. Salonun merkezinde, insanlarla doğal bir akış içinde sohbet eden yapay zekâ hologramları büyük ilgi görüyordu. Bu hologramlar yalnızca bilgi vermiyor, aynı zamanda duyguları analiz ederek konuşmalarını buna göre şekillendiriyordu.
Katılımcılar, artırılmış gerçeklik gözlükleriyle sunumları üç boyutlu olarak takip ediyor, karmaşık veriler gözlerinin önünde canlanıyordu. Dünyanın dört bir yanından gelen bilim insanlarıyla, anında çeviri yapan kulaklıklar sayesinde hiçbir dil engeli olmadan iletişim kurulabiliyordu. Japon estetiğinin zarif dokunuşları, yüksek teknolojiyle kusursuz bir uyum içindeydi.
Kongreden ayrılırken yapay zekânın artık sadece bir teknoloji değil; insanlığın ortak geleceğini şekillendiren, sorumluluk gerektiren bir yol arkadaşı olduğunu düşündüm. Bu deneyim, geleceğe bakışımı derinden etkiledi.